Coen's bloggie -

Home - Profile - Archives - Friends

Het wonder van stop-motion film

Posted on 21 October 2009 at 06:47 - 0 Comments - Post Comment - Link

I'm gonna stay awake for you

Posted on 11 June 2009 at 05:18 - 0 Comments - Post Comment - Link

Vroeger stonden vissersvrouwen na maanden alleen te zijn geweest, uit te kijken in de havens. In afwachting van de terugkeer van hun lief. Dezerdagen is dat niet meer gewoon. Maar het beeld blijft hangen van een ultiem romantische daad.

Nu luister ik naar de soundtrack van 'The Unusuals' waar gezongen wordt: I'm gonna stay awake for you. Een simpele tekst. Minder dramatisch. De moderne manier van staren naar de zee als gevolg van de veel hectischer agenda's van vandaag.

Soms zien mensen elkaar alleen in bed. Drukke dagen, stille nachten. Dan is het mooi dat er romantici zijn die simpelweg zeggen: I'm gonna stay awake for you.

Ik ben een Twitterbunny?

Posted on 6 May 2009 at 10:31 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het blijft natuurlijk voornamelijk een sociaal communicatiemedium en dat zal elke twitteraar ook weten. Het gaat verbazend vaak over koffie-gerelateerde zaken :). Desalniettemin ben ik Twitter een excuus verschuldigd, dus bij dezen: sorry Twitter. Ik heb je onderschat en laatdunkend over je gesproken. Dit was niet nodig en heb je niet verdiend. Je bent wat je bent. Net als iedereen ben je niet perfect maar ik accepteer je zoals je bent.

was getekend,

Een Twitter adept in wording?

Stage bij de NPS

Posted on 8 April 2009 at 07:55 - 0 Comments - Post Comment - Link

Eindelijk heb ik voor mijn opleiding een stage geregeld bij de NPS (Nederlandse productie stichting). De vacature beloofde veel goeds, namelijk een stageplaats bij de NPS korte film webredactie. Ik werd als enorme film 'buff' natuurlijk meteen heel enthousiast en belde naar de goede mensen bij de NPS. Een gesprek over de specifieke inhoud en werkzaamheden van de stage plus een mailtje met CV en ik mocht op gesprek komen.

Media park Hilversum: vroeg in de middag een gesprek met het hoofd nieuwe media van de NPS. Mijn directe stagebegeleider kon helaas niet aanwezig zijn maar desalniettemin werd het een zeer goed gesprek. Wat meteen opviel aan de organisatie (de manier waarop het hoofd nieuwe media de NPS vertegenwoordigde) was de flexibele instelling. Vrijwel alles leek in overleg te kunnen. Redactietaken bij meerdere redacties tegelijk, de lengte van de stage en het aantal uur per week waren allemaal bespreekbaar. Tot mijn vreugde bleek zelfs het toekomstige werkritme bij de NPS goed te combineren met mijn bioritme. Tien uur 's ochtends beginnen en om zes uur weer naar huis.

Aan de andere kant krijgen zij daar in de zomer een sterk gemotiveerde historicus/multi-media journalist in opleiding voor terug voor een kleine stagevergoeding. Yours truly gaat voor dat luttele bedrag met veel plezier als piece de resistance eind september verslag geven van het Nederlands Film Festival waarbij hopelijk de groten der korte film voor de camera willen verschijnen.

In de tussentijd gaat deze jongen zich snel inlezen en inkijken in het genre dat korte film genoemd wordt en kijkt hij met hoge verwachtingen uit naar wat komen gaat.

C.

Spits

Posted on 2 September 2008 at 02:28 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik zit vandaag op de redactie van de Spits en probeer een videoreportage over olifantenpoeppapier (mooi scrabblewoord) rond te krijgen met mijn studiegroep. Wij zijn met alle studenten van de Leidse master 'journalistiek en nieuwe media' aan het schrijven over de toekomst van papier i.s.m. de spits en vonden tijdens onderzoek het olifantenpoeppapier (vanaf nu afgekort opp). Het blijkt dat het al sinds 1998 geïmporteerd wordt uit Sri Lanka als onderdeel van een ontwikkelingsproject voor jongeren.

Zij fabriceren van de uitwerpselen van de olifant en gerecyclede papierpulp 'vers' olifantenpapier, wat dan verwerkt wordt tot schrijfblokjes en dergelijke die te koop zijn in wereldwinkels. Wat een wereldverbeteraarsproject! Van poep naar papier. Niet voor massaproductie natuurlijk, maar na enig nabellen bij wereldwinkels blijken de o.p-producten goed te verkopen.

Donderdag gaan we filmen in een wereldwinkel en de inkoopster te interviewen over het product. In de tussentijd zijn wij nog hard op zoek naar 'live' beeldmateriaal van olifanten en poep :). Artis here we come!

Comics deel II: de post-apocalyptische comic DMZ

Posted on 29 August 2008 at 12:13 - 0 Comments - Post Comment - Link

DMZ een afkorting van Demilitarized Zone, een gebied vrij van legereenheden en militair geweld, in theorie. In de comic DMZ staat het voor een deel van New York dat betwist wordt door het gemarginaliseerde Verenigde Staten en het 'nieuwe' Amerika van de rebellerende staten. Van beide kanten wordt er door media en tactische ingrepen van het leger gepoogd invloed uit te oefenen over de puinhoop die New York is geworden.

Zoals nu al duidelijk is geworden zijn de Verenigde Staten van Amerika niet meer verenigd en is er een burgeroorlog uitgebroken waar de DMZ tussenin zit. Van beide kanten wordt de DMZ bestookt door scherpschutters en in de DMZ zelf zijn er hele buurten in handen van bendes gevallen.

In deze situatie wordt de hoofdpersoon, een beginnend journalist, gedropt als onderdeel van een 'embedded' jourlistenteam dat de situatie in de DMZ moet rapporteren. Kort nadat de helicopter met het team land in de DMZ worden ze aangevallen, de helicopter opgeblazen en de baas met de gehele militaire escorte omgebracht.

Daar begint eigenlijk het verhaal. Een 'groene' journalist die zich vrijwel zonder steun moet zien te redden in de post-apocalyptische maatschappij die de DMZ geworden is. De hoofdpersoon probeert zonder veel faciliteiten onpartijdige journalistiek te maken met behulp van zijn vrienden. Niet alleen worden de hoofdpersonen uitvoerig voorgesteld en hebben zij zeer goed uitgewerkte karakters, maar ook is de samenleving die de DMZ is geworden extreem gedetailleerd uitgedacht.

De DMZ heeft vrijwel geen normale voorzieningen meer, en de mensen zijn daarom grotendeels zelfvoorzienend. Hoewel het lijkt alsof een comic als deze alleen rampspoed zou bevatten, blijkt er meer te zijn. Het culturele leven van de DMZ is zeer bloeiend,  er is een multi-culturele mozaiek van communes en underground cultuurelementen in de comic verwerkt en is er politiek commentaar verwerkt in de verhaallijn. Kritiek op mediavervorming, propaganda en totalitaire staten, met  daarnaast het beeld van een simpelere wereld, waar men zelfvoorzienend is (ecologisch verantwoord) en (sub)culturen de ruimte krijgen om te bloeien.

Kortom , DMZ is een aanrader vanwege het orginele verhaal, de goed uitgewerkte hoofdpersonen en de minitieus uitgewerkte details van de post-apocalyptische samenleving die je de DMZ mag noemen.

Comics

Posted on 26 August 2008 at 03:42 - 0 Comments - Post Comment - Link

Comics: Post-apocalyptisch Deel 1

Strips, veel mensen lezen ze, en er zijn zo veel verschillende strips in omloop tegenwoordig. De laatste tijd ben ik een aantal strips tegen gekomen die naar mijn bescheiden mening ver boven de middelmaat uitstijgen. ‘The walking dead’ en ‘DMZ’. Comics van Amerikaanse bodem.

 De eerste, the walking dead, is een horrorcomic die zijn weerga niet kent. Het verhaal gaat uit van een basisprincipe van het horrorgenre: De wereld zoals wij die kennen is vergaan en er zijn nog maar weinig overlevenden die allemaal op zoek zijn naar de schaarse voedselvoorraden en veilig onderdak in een met zombies bezaaide wereld.

The walking dead geeft een perfect voorbeeld van een post-apocalyptische wereld, waar men voortdurend op zijn hoede is, er gevochten wordt om voedsel en waar men op elk moment een dierbare kan verliezen. Deze strip gaat verder dan de standaard horrorcomic omdat het niet alleen (gore) smerige plaatjes van rondvliegende lichaamsdelen en vleesverscheurende zombies zijn, maar er een goede verhaallijn in zit. Er vind een diepgaande karakterontwikkeling plaats bij de hoofdpersonen die voor een groot deel afhankelijk zijn van elkaar voor voedsel en veiligheid. Samen weten de hoofdpersonen, bij tijd en wijle, een schim van de vergane wereld terug te brengen in hun levens.

                Juist het contrast tussen de constante angst en waakzaamheid en het gevoel van veiligheid en gemeenschap die zich tussen de hoofdpersonen ontwikkelt geeft de strip zijn aantrekkingskracht.  Dat er in een wereld waar simpelweg overleven al een uitdaging is er toch ook plaats is voor gemeenschapsgevoel, vriendschap en relaties. Zoals eerder gezegd zorgt de karakterontwikkeling ervoor dat de strip interessant blijft en je op de punt van je stoel zit te lezen omdat je gewoon de strip niet weg kan leggen. Je moet weten wat er met de hoofdpersonen gebeurt, of ze overleven en eindelijk, voor een korte periode, rust weten te vinden.

                Dit alles en nog veel meer zorgt ervoor dat the walking dead niet alleen een aanrader is voor liefhebbers van het horrorgenre, maar ook voor een breder publiek.

Wordt vervolgd. Volgende blog een andere post-apocalyptische comic: DMZ

Kijken, kijken, niet kopen. Reisverslag Turkije 2008

Posted on 26 August 2008 at 03:32 - 0 Comments - Post Comment - Link

Reisverslag Turkije 2008

Uit onbetrouwbare bron heb ik vernomen dat de Turkse overheid een wet zou hebben gemaakt waardoor het niet langer geoorloofd is om als Turkse winkelier de toeristen lastig te vallen . Hoewel ik dit gegeven ten zeerste betwijfel vraag ik mij wel af of een toerist zoals ik eindelijk  in Turkije op vakantie kan zonder elke stap ‘kijken, kijken niet kopen’ aan te moeten horen.

Dag 1: De heenreis

 We gaan op reis, mijn vriendin en ik. Naar een all-in hotel aan de westkust van Turkije. Acht dagen zon, zee, strand en een beetje cultuur in naar het schijnt de gay-capital van Turkije, Kusadasi.

Ik kwam er achter dat we pas ’s avonds vlogen en dus eigenlijk de eerste dag kwijt waren. Jammer, daar was niets aan te doen. Hoe dan ook, na een snelle maaltijd bij de McDonald’s  op Schiphol gingen we op weg.

Viereneenhalf uur en de gebruikelijke dubieuze vliegtuigmaaltijd later landen wij op Izmir Menderes airport. Het vliegveld is vernoemd naar een rivier die ooit in de buurt van Izmir gemeanderd heeft, maar ik dwaal af.

Om een uur ’s nachts op een Turkse vlieghaven rondhangen is nooit echt gezellig, maar we maakten er nog wat van door melig grappen makend te wachten op onze visa. Tijdens het wachten wilde mijn vriendin Charlotte nog water kopen bij het enige winkeltje op het vliegveld dat nog open was, maar afgezien van misschien wel vijftig verschillende sterke dranken was er ’s nachts op het vliegveld geen water te krijgen.

Dan maar snel met de bagage naar de transportbus die ons naar het hotel Efesia in Kusadasi zou brengen. Op de parkeerplaats proberen we net als de rest van de mensen uit het vliegtuig zo snel mogelijk ‘onze’ bus te vinden. Dit bleek makkelijk aangezien er ’s nachts gelukkig maar een stuk of vijf bussen staan te wachten op hun lading. We vinden dan ook snel onze vriendelijke chauffeur met sjaaltje en de Vlaams-Turkse toergids die ons zouden begeleiden naar het hotel.

In de bus moest ik bukken om bij de stoelen te komen, want hoewel de bus naar Turkse begrippen goed geoutilleerd was, was een hoog plafond niet inbegrepen. In de bus is het benauwd vanwege de vochtige lucht en een tropische 28 graden. We doen het ermee. Gelukkig konden we in de bus flesjes water kopen ter verfrissing. Wat zou het Turkse equivalent zijn van de V.O.C.-mentaliteit? Want ze willen daar maar al te graag spullen verkopen aan toeristen.

Hier waart nog de echte koopmansgeest en nadat de chauffeur zijn rondje met de dranken heeft gelopen ‘God bless him’, gaan wij op weg naar onze eindbestemming. Van de koopmansgeest kregen we een half uur later na een inleidend praatje van de toergids nog een mooi voorbeeld. Hij wenste ons een fijne vakantie toe en we mochten voor informatie of noodgevallen hem altijd hem bellen, gevolgd door een snelle verkoop-pitch over de activiteiten die Peninsula Tours voor de toeristen in petto had. Ik was al vaker in West-Turkije geweest en ik staarde daarom tijdens de pitch maar een beetje naar de Turkse nacht. Die nacht was donker, want in tegenstelling tot Brabant, brand er in Turkije ’s nachts weinig licht.

In Kusadasi ging de chauffeur de hotels één voor één af om de passagiers af te zetten. Na hotel nummer vier begon ik te vermoeden dat Murphy’s Law van toepassing was en dat wij als laatsten de bus zouden verlaten. Tot onze verbazing verliet onze bagage echter eerder dan wijzelf de bus, toen de chauffeur per ongeluk onze bagage bij het verkeerde hotel in de lobby zette. Gelukkig had onze Vlaamse toergids nog de tegenwoordigheid van geest om te controleren of dit wel de bedoeling was. Niet dus.

Daar waren wij dan, twee en een half uur later, met onze bagage én bij het juiste hotel. Hosannah! Er lagen broodjes op ons te wachten, waar wij zeer dankbaar voor waren, en na enige onduidelijk bij de check-in konden we eindelijk gaan slapen.

Dag 2: Een verkenning van het all-in concept

Nog erg moe van de late aankomst besloten wij het rustig aan te doen en eerst maar eens het hotel en omgeving te verkennen. Het Efesia hotel bleek zoals het een hotel betaamt in de lobby veel marmer en banken te hebben. De ontdekkingstocht ging verder, want we waren erg benieuwd wat wij met onze all-in allemaal krijgen konden. Na enige omzwervingen in het hotel ontdekten wij maar liefst twee bars, een pizzahut en een restaurant waar wij ons vrijwel de gehele dag vol konden vol met allerlei lekkernijen. Luilekkerland was er niets bij.

Wij besloten vervolgens eensgezind na het zien van de gemiddelde hotelgast, dik, lomp en not-famous,  dat wij ons niet te veel aan de snacks zouden wagen in de angst er na een week ook zo uit te zien. Aan het eind van de op het hotelstrand doorgebrachte middag braken wij toch ons eerste gebod en zondigden wij met een hamburger en frietjes. ‘What the hell, het is toch vakantie’ zeiden wij in koor en we gingen voldaan met onze versnaperingen nog even op onze strandbedden liggen.

Dag 3: Entertainment?

De luiheid was vandaag wederom aanwezig, en waarom ook niet? Daar waren we toch voor gekomen. Lekker lui in de zon liggen met een sporadische duik in zee of zwembad. Het was echter niet alleen luiheid troef op het strand. Er was namelijk “entertainment”. Een groep grappenmakers die een aantal keer per dag proberen de gasten probeerden te vermaken met jeu de boules, darten of iets wat zij liefkozend ‘showtime’ bleven noemen.

Je zou kunnen zeggen dat de term  ‘entertainment’ ironisch bedoelt werd, of dat smaken verschillen. ‘Rare jongens die Turken’. Ik had dit al vaker op vakantie meegemaakt, de terreur van de ‘entertainers’, waardoor je angstig op je strandmatras wegkroop onder de relatieve veiligheid van de parasol.

Wat bleek, is dat wanneer je een praatje maakte met de ‘entertainers’ (Jojo, Mert, Aykut, Gino, Cino) dat ze niet zulke kwade jongens waren. Wij zaten toch liever met een goed boek onder de parasol, met een drankje en de koele zeewind door ons haar. Ik kon me voorstellen dat het voor de andere hotelgasten juist wel een uitkomst was. Het vermaak komt naar jou toe en je hoeft er niet eens het hotel voor uit.

Al snel merkten we op dat over het algemeen genomen, de hotelgasten sowieso het hotel niet uitkwamen . Een anekdote: er rijden van en naar het centrum kleine busjes die de toeristen voor een luttele euro of twee lira per persoon vervoeren naar de gewenste locatie. Op een avond kwamen we terug uit het centrum en zaten er mensen in de bus die ook naar ons hotel moesten. De eindhalte van de bus lag op tien meter van de ingang van het hotel, maar toen de bus daar arriveerde riepen de mensen vertwijfeld de naam van het hotel naar de chauffeur omdat zij de omgeving totaal niet herkenden. Ondertussen stapten mijn vriendin en ik lachend uit en riepen terug dat ze tien meter moesten doorlopen.

Dit was één voorbeeld, maar de meeste all-in hotels trekken volgens mij wel een heel ‘eigen’ publiek. ‘Rare jongens die Hollanders’.

Dag  4: De archeologische schatkist van West-Turkije

Wij gingen naar dé bezienswaardigheid van West-Turkije, de indrukwekkende opgraving van Efeze, iets wat wij niet mochten missen. Ik zal een korte introductie geven. Efeze is een van de best bewaarde steden van de antieke wereld. Eigenlijk kan men niet zeggen dat het allemaal goed bewaard is gebleven, want Efeze is verscheidene malen afgebroken en verplaatst. Rond 1100 v.C. was Efeze, een groep inheemse nederzettingen waar de Ioniërs, een Grieks zeevarend volk, zich later zouden vestigen. Vervolgens hebben de Romeinen Efeze verplaatst naar de lager gelegen vallei waar had het een bloeitijd als grote handelsstad. Efeze raakte ten slotte in verval nadat de Turken in 1420 n.C stad ingenomen hadden.

 Aangekomen bij de eerste opgraving van Efeze, werd door onze gids uitgelegd dat de tempel van Artemis ooit een van de zeven wereldwonderen was. Nu staat er alleen één twintig meter hoge zuil met een ooievaarsnest bovenop. De rest moet men er bij denken. De tempel was ooit een bouwwerk van 105 bij 50 meter met 108 zuilen van 20 meter hoog. De totale opgraving vond ik indrukwekkender. Een panorama  met de tempel van Artemis, een basiliek van de Romeinen en een moskee van de Turken.  Ik zou er nog ideeën van wereldvrede en religieuze tolerantie bij krijgen, als ik niet wist dat de bouwwerken nooit tegelijkertijd in gebruik zijn geweest en de basiliek gebouwd is met de stenen van de tempel. Nog even een paar verkopers van boeken over Efeze wegslaan, en weer de bus in.

Vervolgens komen we aan bij de tweede opgraving van Efeze. Daar stonden twee kilometer lang aan beide kanten van de geplaveide weg ruïnes van een parlement, winkels, woonhuizen, een bordeel en een goed bewaard gebleven amfitheater. In het amfitheater konden vroeger maar liefst 25.000 mensen plaatsnemen. Zomers worden er nu popconcerten georganiseerd met grote namen als Sting, Diana Ross en vele anderen volgens de gids.

Maar misschien wel het hoogtepunt van de rondleiding was de zeer imposante entree van de Celsusbibliotheek. Een overdonderende aanblik van afstand. Want de bibliotheek is niet alleen twintig meter hoog, maar de entree met vele gebeeldhouwde decoraties is ook nog in een verbazingwekkend goede staat. Toen ik aan de andere kant van dit architectonische geweld was aangekomen, bleek dat vooral de entree overeind is gebleven en dat er van de binnenkant van de bibliotheek weinig over was.

Dag 5: Geen zin in toeristen

Na het archeologische spektakel van de dag ervoor, zouden wij deze dag naar de markt van het stadje Selçuk gaan. De hitte en de verwachte drukte brachten ons op andere gedachten. Toeristisch doen, zonder teveel andere toeristen. Dus pakten we een busje naar de haven van Kusadasi. Het ‘Duiveneiland’ dat in de haven lag was namelijk een van de andere plekken die we nog voor vertrek gezien wilden hebben. We zijn er niet achter gekomen waarom dat (schier)eiland zo heet, maar wij hebben geen enkele duif kunnen ontdekken tijdens onze wandeling op de burcht. Denk aan een uitzicht over de paradijselijke baai van Kusadasi vanaf een burcht uit de 14^e eeuw. Daarbij zorgde de zeewind ervoor dat het goed toeven was op het Duiveneiland. In de toren van de burcht aangekomen, vonden we een soort souvenir winkel annex museum, waar vreemd genoeg een walvisskelet tentoongesteld werd. Tussen walvis & kitsch. Wederom, ‘rare jongens die Turken’.

Om te bekomen van de schok gingen wij een drankje doen op een van de terrasjes bij de burcht. ‘This is the life’. Zon, drankje en een geweldig uitzicht. Het kon zelfs nog beter, want hongerig geworden van de wandeling gingen wij op zoek naar een restaurant.

Uit eerder bezoek wist ik dat in de karavanserai (wat in vroegere tijden een karavaanhotel was) een restaurant zat. Iedere toerist in Kusadasi gaat daar naartoe, en dat heeft een reden. In de met palmen bezaaide binnenplaats en waar bougainville weelderig aan de muren groeit, kan men namelijk romantisch wegdromen over hoe het vroeger geweest moest zijn. Het eten was goedkoop naar Nederlandse maatstaven, en smakelijk. Het beste was echter dat erg rustig was omdat alle toeristen naar de markt in Selçuk waren gegaan. Het was een oase van rust in een verder drukke toeristenstad. Het besluit om niet naar de markt te gaan bleek zeer goed uit te pakken.

Dag 6: Weer genoeg cultuur gehad

We hadden maar liefst twee dagen cultuur achter elkaar gehad. Het moest wel een beetje relaxt blijven, dus bleven we in het hotel. Daarnaast waren we al een aantal keren aangesproken door de man van de watersport in het hotel, en benieuwd geworden naar de waterscooters. Aangezien geen van ons beiden ooit op zo’n ding gezeten had, besloten we het er op te wagen. Ik wist dat de waterscooters redelijk stabiel in het water liggen, in tegenstelling tot de veel moeilijker bestuurbare jetski’s, en ik had er dus wel vertrouwen in dat we het zouden overleven.

Toen kwam de verplichte onderhandeling met de watersportman, over de prijs van de waterscooters. Die waren veel te duur, zestig euro voor een luttele 15 min per persoon. Uiteindelijk namen we maar één waterscooter met z’n tweeën voor dertig euro, we blijven toch krenterige Hollanders.

Toen wij eenmaal door de branding heen gesleept waren door, was het alsof we in een ‘Miami Vice’ spin-off waren beland. Helaas wist geen van beiden de muziek van Miami Vice te herinneren, anders was het feest compleet geweest. Het gemak waarmee de acteurs in Miami Vice over de golven vlogen, bleek niet gemakkelijk te evenaren. Dit zorgde echter alleen maar voor meer jolijt, omdat na elke golf waar we overheen stuiterden, we weer een paar meter lager neerploften. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt, en we moesten alweer veel te snel terug naar het strand.

Dag 7: Turkse keuken, niet in Kusadasi!

Op de vooravond van onze terugreis wilden we minstens één keer echt Turks gegeten hebben. Het eten in het hotel was goed te eten, begrijp mij niet verkeerd, maar het was zeker niet Turks te noemen. We gingen dus vol goede moed naar de receptie van het hotel, in de veronderstelling dat het personeel wel een goed adresje voor ons zou weten. De receptionist keek bij de vraag of hij een goed Turks restaurant wist verschrikt op, want die vraag had hij überhaupt niet verwacht en zeker niet van Hollanders.

Vervolgens moest hij heel erg lang denken voordat hij verontschuldigend uitlegde dat vrijwel alle restaurants in Kusadasi zich aangepast hadden aan de toeristen, en dat er bijna alleen kebabs en dergelijke te krijgen waren. Daarom gaf hij ons het adres van het beste kebab en Turkse pizza-restaurant en tekende de routebeschrijving uit op een kaartje van het centrum.

Aangekomen bij het restaurant, zagen we aan de uitmonstering, dat het een Turkse variant was van een snackbar, maar dan wel een heel uitgebreide snackbar. Buiten op het terras zaten veel ‘locals’, wat meestal een goed teken is. De kaart was eenvoudig, met Turkse pizza’s en een aantal soorten kebab, maar de gerechten die wij bestelden waren heerlijk klaargemaakt. De kebab met ayran (een Turkse enigszins zoutige yoghurtdrank), was niet te versmaden. Hadden we toch nog een stukje Turkse cuisine gehad op onze laatste avond in Kusadasi.

Dag 8: De terugreis

In de laatste dagen van onze vakantie genoten we van de zon, de gemakken van ons all-in hotel en maakten we ons op voor de terugreis. Gebronsd en tevreden gingen wij aan het begin van de laatste middag in Turkije, weer de bus in naar het vliegveld. Aan de ene kant wilden we nog niet weg uit het zonovergoten Turkije, maar stiekem verlangden wij ook weer naar Hollandse kost en onze eigen spulletjes. Voor mijn vriendin was het de eerste keer in Turkije geweest en hoewel ze eerst nog haar twijfels had, is ze nu helemaal om. Turkije is geweldig!

Huisarts, vader, robot?

Posted on 26 August 2008 at 03:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Huisarts, vader, robot?

Wat mij op vroege leeftijd al opviel aan mijn vader, was dat hij altijd precies de naam wist van zijn volgende patiënt. Daarnaast wist hij, zover ik op die leeftijd kon overzien, hoe de gezinssituatie was, de favoriete kleur en de hobby’s van desbetreffende patiënt. Dit was nog voor het computertijdperk, dus hij kon niet even spieken in de computer, maar misschien had hij wel andere trucs of dossiers op tafel liggen. In ieder geval had ik het idee dat hij zeer betrokken was bij het wel en wee van zijn patiënten.

                Dit bewonderde ik enorm aan mijn vader.  De betrokkenheid en de manier waarop hij met zijn gortdroge humor patiënten gerust stelde of ze op hun plaats zette. Ik wilde er bijna geneeskunde van gaan studeren, maar ik had, en zeker op die leeftijd, geen zin om aan allerlei vreemde mensen te moeten zitten. Mijn vader vond het volgens mij jammer Maartje en ik geen arts zijn geworden en dat daarmee de traditie (opa huisarts en hij huisarts) werd doorbroken, maar was daar ook weer niet heel treurig over, hij vond dat wij onze eigen keuzes moesten maken. Daar ben ik hem dankbaar voor.

                Ik dwaal af, terug naar mijn vader. Vóór het relatieve luilekkerland van de huisartsenposten en de bijbehorende chauffeurs die je naar de patiënt rijden en het delen van je praktijk met een andere huisarts, maakte mijn vader erg veel uren. Toch zagen we hem gelukkig nog vaak omdat de praktijk aan huis was. Bij de lunch of aan het eind van de middag toen wij uit school kwamen, zagen wij hem dan. Het was erg fijn dat de praktijk aan huis was, en dat hij zich een aantal keer per dag met ons kon en wilde bemoeien. Ik denk echter dat hij met de praktijk aan huis ook minder makkelijk zijn werk kon laten liggen. Het kwam dan ook vaak voor, dat als hij toch even niets “nuttigs” te doen had, hij beneden administratie ging doen. Want de werkweek bestond voor hem helaas niet alleen uit patiënten, pillen voorschrijven en prikken uitdelen, maar ook uit vele uren administratie doorploegen. Papier schuiven zoals hij het dikwijls noemde.

                Desondanks die  zestig –of meer uren durende werkweek, was hij nooit te beroerd om een spelletje met ons te spelen. Hoe deed hij dat toch? Zoveel uren draaien, en dan nog in staat zijn om het zoveelste potje monopoly te spelen en met behoud van waardigheid te verliezen (of deed hij dat expres?). Mijn vader de machine, maar dan alleen in de zin van dat hij veel uren kon draaien zonder duidelijke slijtage te tonen. Uiteindelijk bleek die slijtage er toch te zijn geweest. Gelukkig ontdekte hij in de daarop volgende periode zijn balans te vinden. Hij ging minder werken, deels uit noodzaak, en werd er volgens mij ook gelukkiger van.

                Ik was blij dat mijn vader na een moeilijke aanpassingsperiode, zijn arbeidsethos enigszins in kon tomen. Zodat hij de volgende dag weer verder kon met het verzorgen van zijn kudde. Nu ik er over nadenk, heeft hij best veel overeenkomsten met een pastoor of predikant. Een olifantengeduld, de rust en wijsheid om mensen te helpen met problemen en de kwinkslag om te zorgen dat mensen niet in slaap vallen tijdens de preek. Hij heeft het allemaal in zijn arsenaal.

                Wederom dwaal ik af, maar daarbij kom ik ook bij de kern van de zaak. Mijn vader was er altijd voor zijn patiënten. Hij draaide belachelijke uren om de praktijk draaiende te houden, en nam zelfs in bed de telefoon op wanneer hij dienst had. Wat kan je nog meer vragen van een huisarts?

                Zijn patiënten waardeerden dit ook enorm aan mijn vader. Dit bleek maar weer toen wij de patiënten vroegen om een kaartje te sturen voor zijn vijftigste verjaardag. Ik weet niet precies hoeveel kaarten we toen hebben ontvangen, maar ik weet nog wel dat het volle postzakken waren. Daarnaast kreeg mijn vader elk jaar weer een slagroomtaart van een patiënt met oud en nieuw. Zo zijn er nog veel meer voorbeelden te geven van blijk van waardering, en hij heeft ze allemaal dubbel en dwars verdiend.

                Pap, nu je tientallen jaren met veel zin en tomeloze inzet voor je patiënten hebt gezorgd. Is het nu de hoogste tijd om voor jezelf te gaan zorgen, en het er eens lekker van te gaan nemen. Ik weet niet of het natuurwetenschappelijk mogelijk is om vaker dan vijf keer per jaar op vakantie te gaan (of dat dan ‘the time-vacation continuüm’ ontploft), maar je kan het zeker proberen. Daarnaast hoop ik dat je aan je nieuwverworven hobby’s genoeg hebt om de tijd door te komen, en anders verzin je vast nog wel wat. Pap je hebt het verdient en geniet ervan!

Liefs,

Coen.

Een trotse zoon, die zich zeer gelukkig mag wensen als hij over vijfendertig jaar op zo’n carrière kan terug kijken.

Muziekaanrader

Posted on 23 August 2008 at 05:32 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het album is niet spiksplinternieuw, maar toch redelijk recent uitgekomen.

Het album heet 'Sex 'n Jazz' van Gare du Nord. In de eerste nummers wordt al meteen de toon gezet. Zwoele en soulvolle jazz nummers die op meerdere positieve manieren op je gemoedstoestand inwerken. Het nummer 'I've got something in my mouth that belongs to you' moet daar een indicatie voor zijn.

Het album is daarentegen zeker niet ordinair te noemen,  maar eerder pikant. Daarnaast is de stijl aan lounge kant van het jazz spectrum. Leuke samples naast rustige melodieën en soulvolle zang. Wie ook maar enigszins van jazz houdt moet dit album gaan beluisteren.

groeten,

coen 

Weer student

Posted on 23 August 2008 at 05:08 - 0 Comments - Post Comment - Link

Hosanna! Eindelijk heb ik duidelijkheid over wat ik het komend jaar ga doen met mijn leven. Ik heb de afgelopen twee maanden geprobeerd een journalistiekopleiding te regelen als aanvulling op mijn geschiedenis master en nu ben ik gisteren aangenomen bij de universiteit Leiden voor de master 'journalistiek & nieuwe media'.

Het was nog even zweten want ik werd eerst gevraagd een portfolio op te sturen dat goedgekeurd moest worden voordat ik een eventueel sollicitatiegesprek zou krijgen. Mijn portfolio bleek gelukkig in orde te zijn en ik kon mij gaan voorbereiden op het gesprek.

Voorafgaand aan het gesprek zou ik eerst een actualiteitentest krijgen en moest ik van een persbericht een nieuwsbericht maken. Over de actualiteiten maakte ik mij niet zo druk, want ik volg het nieuws redelijk goed. Het tweede deel van de test zorgde bij mij voor angstzweet. Ik had namelijk nog nooit een journalistieke tekst geschreven, en zeker niet een nieuwsbericht. Daar zijn namelijk redelijk strikte stijlregels voor die ik mij eerst eigen moest maken.

Fast forward naar de test. Het actualiteitengedeelte van de test ging redelijk, maar ik had te weinig tijd voor het nieuwsbericht. Ik ben van nature niet gewend om zo snel (45 min) 2,5 halve A4 tekst samen te vatten, de belangrijkste feiten eruit te halen en te verwerken in een strak nieuwsbericht van maximaal 100 woorden.

Tijdens mijn studie geschiedenis waren de titels van mijn stukken soms al langer ;), maar het was me gelukt om van het persbericht een degelijk nieuwsbericht te maken. Vervolgens moest ik de test met de tweetallige selectiecommissie bespreken. Ik had geen perfecte score, dat had ik ook niet verwacht aan gezien ik pas 2 maanden aan het studeren ben, maar het was voldoende.

Daarnaast moest ik beargumenteren wat mijn motivatie was en wat mijn meerwaarde was binnen het masterprogramma. Dat was gelukkig minder moeilijk. Mijn motivatie was duidelijk te zien omdat ik binnen twee maanden redelijk wat bereikt heb. Ik heb als autodidact mijzelf verscheidene journalistieke vaardigheden en wetenswaardigheden aangeleerd, ik heb een dag stage gelopen bij het radio 1 programma 'de ochtenden' om alvast aan het 'echte' werk te ruiken en gesproken met de hoofdredacteur van de 'Groene Amsterdammer'.

Ik had dus een duidelijke motivatie en mijn meerwaarde was dat ik al een afgestudeerd master ben. Onderzoekservaring en een goed niveau. Ik had echter wel grote lacunes in mijn kennis en vaardigheden, en dat heb ik zeker duidelijk gemaakt. Gelukkig vond de selectiecommissie mijn motivatie en ervaring belangrijker en ben ik  toegelaten tot de studie.

Dat ik de master waardig ben moet ik nog laten blijken. Eind september moet ik een mondeling tentamen over een stevige literatuurlijst halen, terwijl ik drie vakken volg, anders lig ik eruit. Van die drie vakken is er een basisvak dat ik ook moet halen, anders wordt mij wederom de deur gewezen.

Een aardige hindernisbaan, maar ik ga de uitdaging met volle moed aan!

When life gives you lemons, paint that shit gold.

Posted on 19 August 2008 at 10:59 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dat is de titel  van een door mc Slug gemaakt album. Urban filosofie of een kleurrijke aanpassing van het gezegde 'When life gives you lemons, make lemonade'. In ieder geval geeft het te denken en vind ik het een positieve boodschap.

Ik luisterde dit album vandaag op mijn i-pod en werd daarbij geïnformeerd door de podcast indiefeed, te vinden op www.indiefeed.com, dat het album uitgegeven is in een boekversie van veertig pagina's met songteksten, maar ook met kinderverhalen.

Om de een of andere reden vond ik dit zo'n geruststellend gegeven, dat er mc's zijn die het niveau van gangsterrap overstijgen en zich zelfs wagen aan jeugdlectuur. Dat daarnaast een afgezaagd gezegde afgestoft wordt en in het album met nieuwe hoes verschijnt, maakt mij dan niets eens zoveel uit.

Zolang mc Slug aanzet tot denken, inspiratie geeft en anders is dan het gros van de mc's, verdient hij een pluim. Tevens is het beeld van een rapper die kinderboeken schrijft misschien wel het schattigste beeld in de wereld door het grote contrast tussen het verwachtingspatroon dat een rapper oproept en de realitieit van mc Slug.

Denk zelf ook eens na over het gezegde en probeer nieuwe muziek uit. Wie weet wat je tegenkomt!

Macho's in Tuindorp

Posted on 19 August 2008 at 10:40 - 0 Comments - Post Comment - Link

Post bezorgen in tuindorp heeft eigenlijk maar een nadeel. Spinnen. Die zie je niet direct boven het pad hangen als je naar de deur loopt, met als gevolg dat je verscheidene malen per wijk een spinnenweb in je gezicht krijgt.

Daar ga je over nadenken. Want niet alle spinnen hangen boven het tuinpad. Nee. Er zijn de timide spinnen die contemplatief onder een boom wachten tot een vlieg hun zenweb betreedt. Die spinnenwebben blijven dus intact. Met die spinnen kan ik leven.

De machospinnen boven het tuinpad verdienen echter niet hetzelfde. Het is zij of ik. Dus zullen er velen sneuvelen onder het gewicht van een brief van de belastingdienst of een vara tv-magazine of moeten op zijn minst hun web opnieuw spinnen. Ik zal elke dag na mijn wijk gelopen te hebben, de spinnenwebben uit mijn haar en de gedachten van arachnidagenocide uit mijn hoofd moeten spoelen.

Het leven van een postbezorger gaat niet over rozen, dat van spinnen ook niet. ;)